افسانه و اسطوره

گزیده ای از دفتر پهلوی مینـُوی خرد :

پرسید دانا از میـنـُوی خرد ( که ) :

چرا  توانگر ِ نادان ( به سبب ) توانگری که دارد؛ نادانی و ابلهی او ( نزد مردمان )، چون دانایی و هنرمندی می نماید و درویش دانا به سبب درویشی؛ دانایی و کاردانی اش، چون ابلهی و بی سودی ( می نماید )؟

مینـُوی خرد ( چنین ) پاسخ داد ( که ) :

در پـی فـریـب و سـتـم و دروج، از مـردمان هـر کـه خواسته و توانگـری اش بیشتر است، در مردمی  ِ او سخن بیشتر گویند و کار و کوشش او را بیشتر انگارند.

( ولی ) نزد ایزدان و امشاسپندان، درویش ِ بی گناه و دانا، بهتر و گرامی تر از توانگر ِ نادان ( است ).